Były tygodnie, gdy spali zaledwie po kilka godzin na dobę lub wcale. Uczyli się taktyki, trenowali umiejętności ogniowe, prowadzili rozpoznanie, długodystansowe rajdy, planowali i wykonywali operacje specjalne. O „bazówce”, jednym z najtrudniejszych kursów, jakie w czasie służby przechodzą komandosi, opowiada „Żelu”, żołnierz Jednostki Wojskowej Komandosów.

Wybacz bezpośredniość, ale myślałam, że o szkoleniu podstawowym będę rozmawiała z doświadczonym żołnierzem… Ile masz lat?

„Żelu”: Dwadzieścia trzy i jestem jednym z najmłodszych absolwentów tegorocznego kursu podstawowego.

Wielu Twoich rówieśników nie ma sprecyzowanych planów na przyszłość, a Ty nie dość, że już przeszedłeś selekcję, to jeszcze ukończyłeś kurs podstawowy. Kiedy rozpocząłeś służbę w Jednostce Wojskowej Komandosów?

Pomysł wstąpienia w szeregi wojsk specjalnych narodził się jeszcze w liceum. Starannie się do tego przygotowywałem, bo już jako 17-latek wiedziałem, jak wygląda rekrutacja i selekcja do jednostki, jakie badania należy wykonać oraz jaką wiedzą i umiejętnościami trzeba się wykazać, aplikując do służby. Co więcej, wiedziałem już wtedy, że chcę służyć w konkretnej jednostce, czyli w Jednostce Wojskowej Komandosów w Lublińcu. Postawiłem sobie za punkt honoru, że przejdę selekcję. Miałem przekonanie, że jeśli osiągnę to jeszcze przed włożeniem munduru, jako cywil, to będzie oznaczać, że bez problemów spełnię wszystkie inne wymagania i osiągnę swój wymarzony cel.

Ktoś Cię inspirował, może podpowiadał?

O wojskach specjalnych opowiadał mi mój nauczyciel wychowania fizycznego, który jednocześnie był moim trenerem MMA. Można powiedzieć, że był moim mentorem i to on wskazał mi drogę. Nie bez znaczenia było także to, że uczyłem się w liceum o profilu wojskowym, więc w moim otoczeniu było wielu ludzi, którzy chcieli iść do wojska, ale jednocześnie niewielu, którym udało się dostać do wojsk specjalnych. Trener opowiedział mi kiedyś o swoim byłym uczniu, który służy w Formozie, a potem zorganizował nam w klubie sportowym spotkanie. Rozmowa z nim tylko mnie utwierdziła w decyzji. Dlatego też po maturze rozpocząłem intensywne treningi i przygotowania do selekcji. Zatrudniłem się jako ratownik wodny i przez kilka miesięcy każdą wolną chwilę spędzałem na treningach. Wziąłem też udział w kursie preselekcyjnym organizowanym przez JWK, bo przed sprawdzianem w terenie musiałem się jeszcze nauczyć nawigacji i pracy na wojskowej mapie. A żeby jeszcze zwiększyć swoje szanse i dostać się do jednostki, tuż przed selekcją postanowiłem, że nauczę się jeździć na nartach. To nie był jednak dobry pomysł, bo nabawiłem się kontuzji. I właśnie przez uraz nogi odpadłem w drugim dniu selekcji. 

Poczułeś smak porażki?

Przeciwnie, jeszcze bardziej się zawziąłem. Przeprowadziłem się w góry i tam też pracowałem jako ratownik na jednym z hotelowych basenów. Wolny czas pochłaniały mi treningi. Każdego dnia brałem ważący kilkadziesiąt kilogramów plecak, zakupione z myślą o selekcji buty i odzież i maszerowałem w góry. Ćwiczyłem na stromych podejściach i zejściach, trenowałem technikę marszu, podbiegi i nawigację. Po kolejnych dziesięciu miesiącach ponownie podszedłem do selekcji i tym razem ta próba zakończyła się sukcesem.

Przeszedłeś selekcję jako cywil?

Tak, miałem wtedy 21 lat. Potem sprawy potoczyły się już szybko. Zgłosiłem się na szkolenie podstawowe w ramach dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej do jednej z jednostek 6 Brygady Powietrznodesantowej w Krakowie. A szkolenie specjalistyczne już robiłem w JWK. Trwało ono kilka miesięcy i zaraz po przejściu do zawodowej służby wojskowej wykonałem kolejny, chyba najważniejszy dla żołnierza wojsk specjalnych krok. Rozpocząłem szkolenie podstawowe.

Dlaczego jest ono takie ważne?

Mówi się, że to jedno z najtrudniejszych szkoleń, jakie w trakcie służby przechodzą specjalsi, a jednocześnie najważniejsze, bo ukończenie tzw. bazówki otwiera drogę do służby w pododdziałach bojowych jednostki. To piekielnie trudne szkolenie i bardzo wyczerpujące. Jeśli komuś wydaje się, że selekcja to hardcore, to „bazówka” jest taką selekcją, tylko do potęgi. Podczas kursu zmagamy się nie tylko z wysiłkiem fizycznym. Musimy nauczyć się taktyki wykorzystywanej przez jednostki specjalne, planowania operacji, prowadzenia rozpoznania specjalnego, wykonywania akcji bezpośrednich. Działamy na pełnych obrotach przez cały rok: desantujemy się ze śmigłowców za pomocą szybkiej liny, ćwiczymy przeloty pod śmigłem na tzw. grono, szturmujemy budynki, prowadzimy długodystansowe rajdy i działania niekonwencjonalne. Setki godzin spędzamy na poligonach w Polsce i za granicą. Do szkolenia wykorzystujemy także strzelnice i inne obiekty niewojskowe, np. szkoły, hotele czy opuszczone stare fabryki itp.

Czy było ciężko?

Szkolenie było tak intensywne, że trzeba było praktycznie zrezygnować z życia poza jednostką. Liczyły się tylko zajęcia, treningi, samokształcenie… I tak w kółko.

Bolały mięśnie?

Oj, bolały. Bolały też ręce, dłonie, kolana, biodra, miednica i stopy. W zasadzie chyba trudno znaleźć miejsce, które nas nie bolało. (śmiech)

Jakiego typu zajęcia utkwiły Ci najbardziej w pamięci?

Trudno wybrać, bo chyba wszystko mi się podobało. Niezależnie od tego, czy to była zielona taktyka, gdy z ważącym 37 kg ekwipunkiem musiałem maszerować po lesie 80 km, prowadzić trzydniową obserwację, a potem wrócić, czy gdy szkoliłem się z medycyny pola walki albo z działania na łodziach bojowych i z abordaży, czy gdy współdziałaliśmy z załogami śmigłowców. Gdybym musiał wybrać, to postawiłbym właśnie na czarną taktykę i śmigła. Bo desantowanie z lecącej z prędkością 120 km/h maszyny to jest coś! Taki zjazd z 30 m w dół na linie na dach, a potem szturmowanie budynku wywołuje naprawdę duże emocje.

Brzmi jak film…

No właśnie, każdy dzień „bazówki” to wyzwanie i pokonywanie kolejnych granic. I dopiero po fakcie, gdy przeanalizujesz na chłodno, co dziś zrobiłeś, okazuje się, że to wszystko przypomina film akcji.

Ukończyłeś kurs podstawowy. Co dalej?

Rozpocząłem służbę w jednym z zespołów bojowych jednostki. Trafiłem do grupy, która specjalizuje się w wykonywaniu skoków spadochronowych typu HALO/HAHO. Oznacza to, że będę się szkolił w skokach taktycznych, a więc długodystansowych rajdach spadochronowych oraz skokach z wysokości 10 tys. m, z aparaturą tlenową. Po prostu spełniam marzenia.