W ekstremalnych skokach na celność lądowania znakomicie spisali się polscy spadochroniarze. W Regionalnych Mistrzostwach Międzynarodowej Rady Sportu Wojskowego (CISM), które odbyły się w Zurychu, nasi żołnierze zajęli drugie miejsce w klasyfikacji drużynowej oraz drugie (mł. chor. Maciej Lamentowicz) i trzecie (st. plut. Rafał Zgierski) w indywidualnej.

Lądowanie między drzewami. Fot. kpt. Monika Sadowy-Naumienia.

Zwycięzcą rywalizacji indywidualnej został Niemiec Stefan Wiesner. W ośmiu skokach uzyskał wynik 7 cm. Mł. chor. Maciej Lamentowicz miał rezultat gorszy o 2 cm, a st. plut. Rafał Zgierski – o 4 cm. Czwarte miejsce – z wynikiem 12 cm – wywalczyła Amerykanka Cheryl Stearns, a dwa następne – reprezentanci gospodarzy: Georges Schuster i Andreas Eggenberger. Miejsca pozostałych Polaków: 19. – chor. Piotr Augustyniak (21 cm), 25. – kpt. Monika Sadowy-Naumienia (26), 37. – st. szer. Rafał Filus (36), 46. – ppłk Wojciech Polczyk (43). W klasyfikacji drużynowej triumfowali reprezentanci Niemiec (41 cm) przed Polakami (51) i drużyną „białą” ze Szwajcarii (69). W zawodach startowali spadochroniarze z dziewięciu państw.

Do półmetka rywalizacji polscy spadochroniarze prowadzili w klasyfikacji drużynowej. W ostatnich kolejkach skoków jednak lepiej spisali się nasi zachodni sąsiedzi, z triumfatorem indywidualnym Stefanem Wiesnerem na czele. Zwycięzca w sumie oddał trzy bezbłędne skoki, a w czterech do trafienia piętą w centro zabrakło mu tylko jednego centymetra. Tylko ostatni – ósmy skok – miał mniej udany. Wylądował 3 cm od celu, ale dzięki przewadze wypracowanej we wcześniejszych kolejkach mógł się cieszyć ze zwycięstwa nad wszystkimi rywalami.

Najlepsi Polacy – Lamentowicz i Zgierski – solidarnie oddali po dwa bezbłędne skoki. O dużym pechu może mówić najbardziej utytułowana polska spadochroniarka kpt. Monika Sadowy-Naumienia, która przed ostatnią kolejką wyprzedzała o jeden centymetr Amerykankę Cheryl Stearns (w 1995 roku ta zawodniczka przeszła do historii spadochroniarstwa po tym, jak oddała w ciągu doby 352 skoki ze spadochronem!). Niestety, ostatnią próbę Polka miała nieudaną (16 cm) i straciła szansę na zajęcie wysokiej lokaty w imprezie. Amerykanka wylądowała natomiast centymetr od centra, a tylko bezbłędny skok zapewniłby jej trzecie miejsce.

Kpt. Monika Sadowy-Naumienia z Ośrodka Szkolenia Wysokościowo-Ratowniczego i Spadochronowego Sił Powietrznych w Poznaniu od ponad 20 lat reprezentuje Polskę na wielu imprezach. Wielokrotnie startowała w bardzo trudnych warunkach, ale dopiero na ostatnich zawodach w Zurychu przekonała się, że skoki na celność lądowania mogą być aż tak ekstremalnym sportem. A wszystko dzięki organizatorom, którzy wypracowali niekonwencjonalną formułę rywalizacji.

Zawodnicy wiedzieli przed startem, że czeka ich dziesięć skoków i że za każdym razem będą musieli lądować w innym miejscu. Byli też przygotowani na to, że lądowisko zobaczą jedynie na mapie i na zdjęciach satelitarnych. To już było powodem do nazwania tych skoków ekstremalnymi. Na każdych zawodach spadochroniarze skoczkowie mają jednak możliwość zapoznać się nie tylko z miejscem, w którym mają wylądować, lecz także z warunkami panującymi w strefie zrzutu. – Miejsca lądowania znaliśmy tylko na podstawie zdjęć i map. Niestety, nie mogliśmy obejrzeć ich z ziemi. Poza tym, co jest normą na każdych zawodach w skokach na celność lądowania, w pobliżu koła nie było żadnych wskaźników wiatru – mówi kpt. Monika Sadowy-Naumienia. – Nie dość, że przed skokiem nie znaliśmy specyfiki miejsca, w którym mamy lądować, oraz siły i kierunku wiatru, to z góry musieliśmy nieźle wytężać wzrok, aby w ogóle wypatrzyć cel. Organizatorzy położyli bowiem gąbkę, na której mieliśmy lądować, na przykład między drzewami – dodaje zawodniczka.

W Zurychu skoczkowie mogli się poczuć jak żołnierze wojsk specjalnych, którzy mają do wykonania określone zadanie na terenie zajętym przez wroga. Skakali niemal jak w warunkach bojowych, nie mając ustawionego na ziemi wskaźnika wiatru. – Musieliśmy sobie radzić bez pomocy wiatromierzy. To były najbardziej ekstremalne zawody, w jakich startowałam w dotychczasowej karierze. Pierwszego dnia rywalizacji oddaliśmy cztery skoki – relacjonuje kpt. Monika Sadowy-Naumienia. – Na szczęście sprzyjały nam warunki, gdyż nie było silnego wiatru. A na naszych spadochronach, jeśli tylko nie przeszkadza nam wiatr, można właściwie wszędzie wylądować – dodaje.

Mniej przyjemne i bezpieczne okazały się skoki na gąbki, które rozłożono na… barkach. – To już było coś niezwykle ekstremalnego. Barki były najeżone żelastwem. Jeśli nie trafiło się w gąbkę, a często się to zdarzało, to obijało się o jakieś metalowe elementy barki i naprawdę nie było to przyjemne – podkreśla kpt. Sadowy-Naumienia. – W dziewiątej kolejce trafiliśmy na silny wiatr i nasz sprzęt był właściwie niesterowny. Nie byliśmy w stanie, jak przy dopuszczalnym wietrze, po kolei atakować centro. Ja równocześnie lądowałam z kolegą. Kiedy on skakał na gąbkę, ja musiałam do wody. Tę kolejkę organizatorzy anulowali, ale moim zdaniem zbyt późno – dodaje zawodniczka.

Zawodami w Zurychu Szwajcarzy chcieli udowodnić, że bardzo drogi sport, jakim jest spadochroniarstwo, poza wymiarem sportowym przynosi duże korzyści militarne. Świetnie wyszkoleni spadochroniarze potrafią bowiem precyzyjnie wylądować w każdym miejscu i – co udowodniono podczas Regionalnych Mistrzostw Międzynarodowej Rady Sportu Wojskowego – nie korzystając z pomocy sond czy wiatromierzy. – Po tak ekstremalnym skakaniu każde inne zawody, nawet rangi pucharu świata, będą dla nas jak zwykły trening – przyznaje kpt. Monika Sadowy-Naumienia.