moja polska zbrojna
Od 25 maja 2018 r. obowiązuje w Polsce Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych, zwane także RODO).

W związku z powyższym przygotowaliśmy dla Państwa informacje dotyczące przetwarzania przez Wojskowy Instytut Wydawniczy Państwa danych osobowych. Prosimy o zapoznanie się z nimi: Polityka przetwarzania danych.

Prosimy o zaakceptowanie warunków przetwarzania danych osobowych przez Wojskowych Instytut Wydawniczy – Akceptuję

 
Prawdziwy Rambo nazywał się Benavidez. Roy Benavidez

John Rambo to nie tylko jedna z ikon amerykańskiego filmu wojennego, ale też bohater, który miał pomóc Amerykanom uporać się z traumą wietnamskiej wojny i przypomnieć o losie weteranów. Jednym z nich był żołnierz Army Special Forces – sierż. Roy P. Benavidez. „Gdyby historia Roya była scenariuszem filmowym, nikt by w nią nie uwierzył”, mówił po latach prezydent Ronald Reagan.

Wielu krytyków zarzucało, że cykl filmowy „Rambo” nazbyt epatuje przemocą, a bohater wykreowany przez Sylvestra Stallone’a to postać bliższa legendarnym herosom niż żołnierzom sił specjalnych. Jednak i w tym wypadku zadziałała stara zasada, że życie czasem pisze bardziej zaskakujące scenariusze niż najbardziej fantastyczna fabuła. Taka jest właśnie historia Teksańczyka meksykańskiego pochodzenia, starszego sierżanta sztabowego Roya P. Benavideza. Rankiem 2 maja 1968 roku, wówczas plutonowy Benavidez monitorował łączność radiową między bazą Zielonych Beretów (jednostki specjalne wojsk lądowych USA) w Loc Ninh leżącej w Wietnamie Południowym a dwunastoosobowym patrolem zwiadu dalekiego zasięgu. Trzej komandosi Special Forces i dziewięciu zwiadowców-sojuszników – tamtejszych górali z Centralnej Wyżyny – wyleciało śmigłowcami na rozpoznanie terenu na zachód od Loc Ninh, tuż za przebiegającą w pobliżu granicą Kambodży. Komandosi mieli zadanie odnalezienia nieprzyjacielskiej bazy, niestety, zostali desantowani w sam środek północnowietnamskiej armii. Po wylądowaniu żołnierze zostali od razu zaatakowani i otoczeni przez nieprzyjacielski batalion.

Akcja komandosa

Trzy śmigłowce, które ich przywiozły natychmiast wezwano do powrotu i ewakuowania zwiadowców. To jednak nie było już takie łatwe. Silny ogień z ziemi uniemożliwił ewakuację. Kilku ludzi z załóg śmigłowców odniosło ciężkie rany i maszyny musiały zawrócić do bazy. Monitorując dochodzące przez radio odgłosy dalekiej walki, Benavidez słyszał rozpaczliwe krzyki swych towarzyszy broni „Zabierzcie nas stąd!”. Kiedy w bazie wylądował pierwszy śmigłowiec, Benavidez wskoczył do niego na miejsce rannego strzelca pokładowego, zgłaszając się na ochotnika do drugiej próby ewakuacji okrążonego patrolu. Gdy dolecieli, okazało się, że żaden z jego członków nie dotarł na wyznaczone miejsce ewakuacji. Czterech, w tym dowódca, już nie żyło. Wszyscy pozostali byli ranni i nie mogli się poruszać. Benavidez złapał nóż i apteczkę, wyskoczył ze śmigłowca wiszącego nisko nad ziemią i pobiegł na ratunek rannym. Zanim tam dotarł, sam już był ranny w twarz, głowę i nogę. Mimo to podniósł się i pobiegł dalej chwytając z ziemi kałasznikowa jednego z zabitych nieprzyjaciół.

Dotarłszy do kolegów, opatrzył ich rany i odciągnął w mniej narażone na ostrzał miejsce. Następnie porozdzielał amunicję i przez radio kierował atakami powietrznymi na pozycje nieprzyjaciela. Po kilku nalotach ogień Wietnamczyków ucichł na tyle, że można było ponowić próbę ewakuacji śmigłowcami. Benavidez oznaczył lądowiska kolorowymi flarami i wciągnął na pokład maszyny czterech najciężej rannych. Śmigłowiec uniósł się metr nad ziemię i prowadzony przez Benavideza trzymającego się płozy skierował się do kolejnego miejsca, gdzie leżała reszta postrzelonych. Plutonowy załadował wszystkich rannych i większość zabitych, brakowało tylko ciała dowódcy z mapnikiem tajnych dokumentów. Kiedy pobiegł po nie, Wietnamczycy ponowili ostrzał i Benevidez znowu został ranny, tym razem w brzuch. Chwilę potem odłamki granatu poszarpały mu plecy. Mimo to zabrał ciało dowódcy i ruszył w stronę śmigłowca.

Przesilenie

Niestety, w tym momencie również śmigłowiec znalazł się w nieprzyjacielskim ogniu. Śmiertelnie ranny pilot stracił kontrolę nad maszyną, która runęła w dół, rozbijając się i przewracając na bok. Benavidez pomógł rannym wydostać się z płonącego wraku, rozdał im broń i pokierował obroną. Ponownie poprowadził też przez radio atak kawalerii powietrznej na pozycje nieprzyjaciela. Ciężko ranny plutonowy Zielonych Beretów bez przerwy krążył między obrońcami, donosił im wodę i amunicję, opatrywał i dodawał otuchy, by wytrwali. Otrzymał przy tym kilka kolejnych postrzałów, które nie były w stanie go jednak powstrzymać.

Kiedy wylądował następny śmigłowiec, podprowadzał do niego rannych. W czasie jednej z rund, nagle zaatakował go od tyłu nieprzyjacielski żołnierz. Benavidez odwrócił się i gołymi rękami podjął walkę z Wietnamczykiem uzbrojonym w karabin z bagnetem. Zwyciężył, choć odniósł przy tym kolejną ranę. Mimo to doprowadził do śmigłowca resztę rannych i gdy byli już na pokładzie, samotnie powrócił po pozostawione na ich pozycjach obronnych tajne dokumenty dowódcy. Po drodze wdał się w wymianę ognia z przeciwnikiem. Znów odniósł rany postrzałowe, zabił jeszcze dwóch Wietnamczyków, zanim ostatkiem sił wdrapał się po sześciu godzinach nieprzerwanej walki na pokład śmigłowca. Gdy padł nieprzytomny na podłogę, sanitariusz uznał go za poległego.

Meksykańska krew

Po dotarciu do Loc Ninh, również wojskowy lekarz nie docenił woli życia Benavideza. Kiedy broczącego krwią, z wnętrznościami wypływającymi z rany brzucha, pakowano go do czarnego worka, plutonowy, zbyt słaby, aby się poruszyć i mówić, zdołał jedynie… napluć w twarz zasuwającemu worek sanitariuszowi. Przewieziony samolotem na operację do Sajgonu, jakimś cudem przeżył, rozpoczynając długą tułaczkę po szpitalach. Przez rok dochodził do zdrowia po siedmiu postrzałach, 28 ranach od odłamków i ranach kłutych od bagnetu na obu ramionach. Po tak niewiarygodnym wyczynie życie Banevideza, pochodzącego z biednej latynoskiej rodziny wcale nie uległo diametralnym zmianom. Głównodowodzący amerykańskimi siłami w Wietnamie, gen. William Westmoreland odznaczył go w 1968 roku jedynie Krzyżem za Wybitną Służbę, awansując do stopnia sierżant sztabowego. Benavidez pozostawał w wojsku do 1976 roku, potem przeszedł na skromną rentę. Dopiero w 1981 roku prezydent Ronald Reagan przyznał mu Medal Honoru, stwierdzając przy tym, że „gdyby historia Roya była scenariuszem filmowym, nikt by w nią nie uwierzył”. Roy Benavidez zmarł w 1998 roku. Senator John McCain, sam mając za sobą chlubną kartę weterana wojny wietnamskiej, tak wspominał latynoskiego bohatera: „Co wiemy o życiu Roya Benavideza przed i po jego «chwili szaleństwa»? Wiemy, że był dobrym człowiekiem. Ciężkie dzieciństwo nie zwichnęło mu charakteru, nie wypełniło zgorzknieniem i nie sprowadziło na manowce. Nie poddał się także bólowi, pamiątce po bohaterskich czynach, który nie opuścił go do grobowej deski. Nie złamał go brak uznania dla jego czynu, które przyszło spóźnione o 13 lat […]. Roy nie uskarżał się na to opóźnienie. Jeśli się na coś użalał, to wręcz przeciwnie, na wieczne pochwały.

– Nie znoszę, jak mnie nazywają bohaterem – mówił i powtarzał coś, co się często słyszy od innych weteranów wojennych: – Prawdziwi bohaterowie to ci, którzy oddali życie za swój kraj, a nie ja”.

Co naprawdę tkwiło w Royu Benavidezie? Jaka siła pozwoliła mu przezwyciężyć wojenną traumę i zachować w sobie wiarę w ludzi, której zabrakło tylu innym okaleczonym psychicznie i fizycznie żołnierzom, nawet tym z elitarnych Zielonych Beretów? Być może to krew meksykańskich przodków, naznaczonych fatalizmem i cierpliwością do przewrotnego i zawsze ciężkiego losu? A może zupełnie coś innego pozwalało mu przeżyć, coś co pułkownik Kurtz w „Czasie apokalipsy” określił „powolnym ruchem ślimaka po ostrzu brzytwy do przodu”…

Bibliografia

J. McCain, M. Salter, Why Courage Matters. The Way to a Braver Life, Nowy Jork 2004
T. Lubelski, Encyklopedia kina, Kraków 2010 

Piotr Korczyński

autor zdjęć: Materiały Prasowe, soc.mil

dodaj komentarz

komentarze


Okno dla gigantów
Zatrzymać masywny krwotok
Jakie zmiany w ustawie o obronie?
Nigdy nie zostawiamy swoich
Samotna placówka
Gorący lipiec PKW Łotwa
Medalowy finisz strzelców
Pociski Patriot: nie tylko serwis w Polsce, lecz także koprodukcja?
Coraz więcej Krabów w Bolesławcu
Nowy kompleks dla artylerzystów z Jarosławia
Nowe łodzie wielozadaniowe na Bałtyku
Flanka pod strażą
Złoto i brąz w sportach walki
Budowa siedziby wojskowych medyków zakończy się wcześniej
Na unijnym szczeblu o współpracy z USA na rzecz bezpieczeństwa
Pokład okrętu… pod dachem
Wiceszef MON-u w Kijowie
„Koalicja 26.2”, czyli chętni i wiarygodni
Sejm poparł Kartę Rodziny Mundurowej
Niemieckie Eurofightery przylecą na Air Policing do Polski
Medycy bojowi na poligonie
Road to Life
Współpraca przemysłowa z USA: usuwać bariery, razem produkować
Srebro światowego czempionatu dla polskiej zapaśniczki
Kolejne sukcesy „armii mistrzów”
Jak prowadzić Leoparda?
Prawie 200 mld zł na zbrojenia w projekcie budżetu
Ojcowie polskiej niepodległości
Rezerwy do wyszkolenia
Co z wysługą po powrocie do wojska?
Za wybitne czyny bojowe w czasie pokoju
Rosyjskie drony pod lupą wojskowych śledczych i ekspertów. Jak wygląda ich praca?
Kosmiczny Bursztyn
„Kurs generalski” dla podoficerów
St. szer. spec. Kuklik na podium Dancon March
Flight into the Future
Pancerny poligon
Dwie rakiety i dron odrzutowy spadły na terytorium Polski
Marsz z weteranem
„Horyzont” przedłużony
Borsuki w Poznaniu
AI za sterami Gripena
Kolejne MiG-i-29 polecą do Ukrainy
Kolejny wyrok za strzały na granicy
Koszykarze Czarnej Dywizji najlepsi w Wojsku Polskim
Amunicja do Szerszeni
Ważne odkrycie na Westerplatte
Promień nie do zniesienia
Vipery wracają do Czech
Bombowiec na dnie Bałtyku
Sulechów z brygadą artylerii
Ratunek pod ogniem
Waryński liderem nieruchomości w PGZ-ecie
Constans historii
Szef MON-u: Nie da się nas zastraszyć
Kickbokserzy Bursztynowej Dywizji najlepsi
Sokół na ratunek w górach
Więcej Piorunów i Jelczy
Pancerny atak z wody
Polskie systemy satelitarne w orbicie zainteresowań Grecji
Generał z cienia
MON zmienia system gotowości obronnej
Gwarancje BGK w finansowaniu rozwoju MŚP w sektorze obronnym i technologiach typu dual-use
Stała obecność sił USA coraz bliżej
ORP „Albatros” w akcji
„Agat. Siła i ogień”. Album już w sprzedaży
„Ślązak” czeka na modernizację
Nieznany obiekt na terenie Polski
„Koalicja 26.2”, czyli pokaz zdolności i siły

Ministerstwo Obrony Narodowej Wojsko Polskie Sztab Generalny Wojska Polskiego Dowództwo Generalne Rodzajów Sił Zbrojnych Dowództwo Operacyjne Rodzajów Sił Zbrojnych Wojska Obrony
Terytorialnej
Żandarmeria Wojskowa Dowództwo Garnizonu Warszawa Inspektorat Wsparcia SZ Wielonarodowy Korpus
Północno-
Wschodni
Wielonarodowa
Dywizja
Północny-
Wschód
Centrum
Szkolenia Sił Połączonych
NATO (JFTC)
Agencja Uzbrojenia

Wojskowy Instytut Wydawniczy (C) 2015
wykonanie i hosting AIKELO