18 maja 1944 roku, oddziały 2. Korpusu Polskiego pod dowództwem gen. Władysława Andersa zdobyły ruiny klasztoru na Monte Cassino. Pamięć o tamtych wydarzeniach pielęgnowana jest wciąż przez żołnierzy 10 Opolskiej Brygady Logistycznej.

Pamięć o bohaterstwie polskich żołnierzy walczących pod Monte Cassino jest wciąż żywa wśród żołnierzy 10 Opolskiej Brygady Logistycznej. Uroczystości w garnizonie skupiają się każdego roku wokół postaci ś.p. pułkownika Stanisława Glińskiego, pierwszego dowódcy Pułku 4 Pancernego „Skorpion”, który walczył pod Monte Cassino. Podobnie jak w latach ubiegłych, z okazji rocznicy zwycięskiej bitwy, żołnierze z opolskiej brygady posprzątali grób pułkownika Stanisława Glińskiego, a delegacja oficerów złożyła kwiaty i zapaliła znicze.

Obecność na cmentarzu w symboliczny sposób pozwoliła również oddać cześć gen. Władysławowi Andersowi. W tym roku obchodziliśmy 50. rocznicę Jego śmierci. Gen. Anders zmarł 12 maja 1970 roku w Londynie, a zgodnie ze swoją wolą został pochowany wśród swoich żołnierzy na Polskim Cmentarzu Wojennym na Monte Cassino, we Włoszech.

Bitwa pod Monte Cassino była jedną z najcięższych bitew II wojny światowej. W czasie walk zginęło 923 polskich żołnierzy, 2931 zostało rannych, a 345 uznano za zaginionych. Masyw Monte Cassino wraz ze znajdującym się na wzgórzu klasztorem benedyktynów był wówczas kluczową niemiecką pozycją obronną na tzw. linii Gustawa, mającą uniemożliwić aliantom zdobycie Rzymu. 18 maja 1944 r. po niezwykle zaciętych walkach zdobył je 2. Korpus Polski dowodzony przez gen. Władysława Andersa.

***

Życiorys płk. Stanisława Glińskiego za wikipedia.org. Pułkownik Stanisław Gliński urodził się 10 marca 1900 r w Warszawie. Jako uczeń warszawskiego Gimnazjum im. Mikołaja Reja został w maju 1915 roku aresztowany przez władze carskie za działalność w tajnym harcerstwie. Po wywiezieniu w głąb Rosji został zwolniony z więzienia pod koniec 1915 roku i przeniósł się do Charkowa, gdzie został hufcowym w harcerstwie oraz komendantem Polskiej Organizacji Wojskowej. Latem 1918 roku przedostał się do Lwowa, skąd POW przerzuciła go do Kraśnika, a w listopadzie był już w Warszawie, gdzie uczestniczył w rozbrajaniu Niemców.

W styczniu 1919 roku otrzymał przydział do 3 pułku ułanów Lubelskich. Na froncie litewsko-białoruskim walczył w szwadronie 2 pułku strzelców konnych przydzielonego do 2 Dywizji Piechoty Legionów. Zimą tego roku wrócił do Warszawy, zdał maturę w państwowej szkole dla byłych wojskowych, rozpoczął studia na Politechnice Warszawskiej, ale po roku studiów wyjechał ochotniczo brać udział w walce Górnego Śląska o polskość. Otrzymał przydział do referatu do specjalnych poruczeń Dowództwa Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska. W sierpniu 1920 roku uczestniczył w II powstaniu śląskim. Po powstaniu został dowódcą ochrony Wojciecha Korfantego. Pod koniec tego roku przeszedł do nowo utworzonego Referatu Destrukcji Dowództwa Obrony Plebiscytu. W wojskowych przygotowaniach do III powstania śląskiego objął dowodzenie oddziałem destrukcyjnym w grupie „UE”, na czele którego uczestniczył w akcji „Mosty” w nocy z 2 na 3 maja 1921 roku, rozpoczynającej III powstanie śląskie. Dowodzony przez niego oddział wysadził most kolejowy na Osłobodze niedaleko Racławic Śląskich.

Po zakończeniu powstania przydzielono go do 4 pułku strzelców konnych. W 1924 roku ukończył Centralną Szkołę Kawalerii w Grudziądzu. 2 kwietnia 1929 roku został awansowany do stopnia rotmistrza ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929 roku i 11. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W latach 1930–1933 pozostawał w dyspozycji szefa Departamentu Kawalerii Ministerstwa Spraw Wojskowych. Przebywał wówczas we Francji w ramach pracy dla Oddziału II Sztabu Głównego. 26 stycznia 1934 roku ogłoszono jego przeniesienie do Sztabu Głównego. 7 czerwca 1934 roku został przeniesiony do 4 psk w Płocku. Później został wykładowcą w Centrum Wyszkolenia Czołgów i Samochodów Pancernych, a potem dyrektorem nauk w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych w Modlinie. W 1938 roku skierowano go na staż liniowy do 12 batalionu pancernego w Łucku na stanowisko zastępcy dowódcy. W sierpniu 1939 roku objął dowodzenie nowo utworzoną w ramach mobilizacji jednostką – 21 dywizjonem pancernym.

1 września 1939 roku dowodził dywizjonem w czasie bitwy pod Mokrą. Po wkroczeniu Armii Czerwonej do Polski Stanisław Gliński przekroczył wraz ze swoją jednostką 21 września granicę polsko-węgierską, gdzie został internowany. Po przedostaniu się do Francji walczył w 1940 roku w rejonie Vertuze – Avize, Champaubert i Montgivroux. Brał udział w kampanii francuskiej jako dowódca 1 batalionu czołgów 1 pułku czołgów 10 Brygady Kawalerii Pancernej. Po klęsce Francji przedostał się do Anglii. Został komendantem Ośrodka Zapasowego Broni Pancernej przemianowanego w grudniu 1941 na Centrum Wyszkolenia Broni Pancernej i Motorowej.

W 1942 roku został skierowany na Bliski Wschód. W dniu 2 czerwca 1942 roku został dowódcą 1 batalionu czołgów w Palestynie, a następnie pułku 4 pancernego „Skorpion”, który walczył m.in. pod Monte Cassino. W walkach o Ankonę został ciężko ranny.

Po zakończeniu wojny pozostał za granicą. Był komendantem Centrum Wyszkolenia Pancernego i Technicznego. W latach 1947–1949 wykładał taktykę broni pancernej w polskiej Wyższej Szkole Wojennej w Szkocji. W 1964 roku przeszedł na emeryturę i osiedlił się w Launceston na Tasmanii. Tam 26 lutego 1994 roku zmarł. 24 września 1994 roku został pochowany na cmentarzu komunalnym w Opolu.

Tekst: kpt. Piotr Płuciennik